Niezmiernie ważnym dla tatuażu był rok 1890, kiedy to w Nowym Jorku wynaleziono elektryczną maszynkę do tatuowania. Od tej pory zdobienie ciała stało się jeszcze bardziej popularne, gdyż cały zabieg trwał o wiele krócej, niż do tej pory a ból, towarzyszący tatuowaniu znacząco zmalał.
W trakcie wojen tatuaże pełniły nie tylko funkcje estetyczne. Miały one na celu pomóc w ewentualnej identyfikacji ciała w razie śmierci żołnierza.
Jednak podczas drugiej wojny światowej wykorzystywano je również w innym celu. Więźniom w obozach koncentracyjnych tatuowano na przedramieniach ich numery identyfikacyjne.
Ponadto w wielu dwudziestowiecznych hitlerowskich miejscach zbrodni panował zwyczaj kolekcjonowania ludzkiej skóry pokrytej tatuażami. To jest powodem dla którego wiele starszych osób, a szczególnie tych, które przeżyły pobyt w obozie koncentracyjnym, ma negatywne skojarzenia z tego typu zdobieniem ciała.